konwallia czaruje

Czekoladowe bułeczki

2011-02-19T15:28:00.000+01:00

i bułki ze słonecznikiem, jednym słowem bułki i wszelakie wypieki zawładnęły moim życiem: idealny sposób na walkę z szarością za oknem.

Bułeczki z pieczarkami

2011-02-13T17:21:00.003+01:00

Chodziły za mną już jakiś czas - pieczarki w połączeniu z żółtym serem otulone pyszną bułką. Przepis wyszperałam dawno temu na blogu Liski. Długo czekał na realizację - do dziś. Wyszły przepyszne, polecam!

Bułeczki z pieczarkami (6szt.)

140 g wody
50 g śmietany
380 g mąki pszennej
1,5 łyżeczki drożdży instant
2 łyżeczki cukru
2 łyżki oleju roślinnego
1 łyżeczka soli

Farsz pieczarkowy

30 dag pieczarek
1 cebula
3 łyżki oleju
sól i pieprz do smaku
szczypta świeżo startej gałki muszkatołowej

Ponadto:

tarty żółty ser
1 jajko

Przygotowanie farszu:

Pieczarki obrać i pokroić na plasterki. Cebulę drobno posiekać i przyrumienić na podgrzanym oleju. Dodać pieczarki. Dusić ok 20 minut. Przyprawić do smaku solą, pieprzem i gałką muszkatołową. Ostudzić.

Przygotowanie ciasta:
Drożdże wymieszać z cukrem i 2 łyżkami letniej wody, odstawić na 5 minut w ciepłym miejscu. Kiedy zaczną się pienić połączyć je z wodą, śmietaną, solą, wsypać po woli mąkę. Zagnieść gładkie ciasto, uformować kulę, przykryć ściereczką i odstawić do wyrośnięcia na ok. 1h w ciepłym miejscu. Następnie podzielić ciasto na 6 równych części, uformować z nich kulki, odstawić na kilkanaście minut w ciepłe miejsce, do ponownego wyrośnięcia. Z każdej kulki uformować placek, wypełnić nadzieniem z pieczarek i ułożyć w niewielkich odstępach na blaszce uprzednio wyłożonej papierem do pieczenia. Odstawić w ciepłe miejsce na niecałą godzinę. W między czasie nagrzać piekarnik do 200st. C. Przed włożeniem bułek do piekarnika - posmarować je rozbełtanym jajkiem. Piec ok 20 min, posypać startym żółtym serem, zapiekać jeszcze ok 10 minut.

W kratkę

2011-02-06T14:47:00.000+01:00

W kratkę jest pogoda - raz zimno a raz ciepło, raz śnieg a raz słońce... czyżby wiosna powoli pukała do drzwi?
W kratkę jest też moja kuchnia - kiedyś kupiłam okazyjnie stare zasłony w kratkę, które jako zasłony były paskudne, długie, ciężkie, na grubej marszczonej taśmie - jednym słowem były do niczego, w najlepszym wypadku do przerobienia. Wtedy wymyśliłam sobie, że materiał się przyda - jest uniwersalny i taki "kuchenny'. Z jednej zasłony powstal więc obrus - sprawa prosta i szybka. Druga zasłona czekała na lepsze czasy w szafie, tj. na moją wenę. Jesli chodzi o wenę związaną z maszyną do szycia to niestety musiało trochę potrwać - do wczoraj. Tak więc TAARAM! - powstały, zasłonki kuchenne w kratkę, takież same dwie serwetki oraz firanki tiulowe (Ikeowa firanka poszła pod nożyczki). Jestem z siebie straaasznie dumna, nie znoszę szyć i ten projekt to był dla mnie nie lada wyczyn!

Jednocześnie stresy dnia codziennego nie dały mi dzisiaj rano spać i powstały powyższe bułeczki otrębowe z ziarnami dyni. Pycha!

Otrębowe bułki

2011-01-30T15:34:00.001+01:00

Odkąd prawie rok temu upiekłam swoje pierwsze "zwykłe bułeczki", coraz śmielej i pewniej się czuję w pieczeniu pieczywa, co jest wbrew pozorom czynnością mało skomplikowaną. Wystarczy trochę cierpliwości i serca a efekt zadowoli najbardziej wymagających smakoszy. Dla mnie wystarczającą nagrodą jest chrupiąca skórka jeszcze ciepłego pieczywa, które ochoczo smaruję masłem i zajadam.

Niedawno zakupiłam otręby żytnie. Długo szukałam przepisu, w którym mogłabym je wykorzystać. Przepisów wiele, ale nie wszystkie do końca zjadliwe dla Męża... na szczęście na forum Liski znalazłam przepis na bułki z użyciem otrąb. Efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.

Otrębowe bułki - 8 szt

300 g mąki pszennej
50 g otrąb żytnich (dałam odrobinę więcej)
1 łyżeczka drożdży instant
20g oleju roślinnego
190 g letniej wody
1 łyżeczka soli
2 łyżeczki cukru

Drożdże wymieszać z 1 łyżeczką cukru i 2 łyżeczkami letniej wody. Po upływie 15 min wymieszać wszystkie składniki. Zagnieść ciasto w kulę i odstawić w ciepłym miejscu na ok 1h, do wyrośnięcia. Wyrośnięte ciasto podzielić na 8 równych części, uformować bułeczki. Przełożyć na wyłożoną papierem do pieczenia blachę i włożyć do nagrzanego do 230st. C piekarnika. Piec 10 min, po czym zmniejszyć temperaturę do 210 st C. Piec jeszcze ok. 5 min. Wyjąć, ostudzić i delektować się domowym pieczywem :)
Ważne: podczas pieczenia, na dno piekarnika warto wstawić garnuszek z wodą lub kostkami lodu. Parująca woda sprawi, że nasze pieczywo będzie miało piękną, chrupiącą skórkę.

Zimowo-wiosenny melanż

2011-01-29T20:36:00.002+01:00

Zima pełną parą... widok z mojego salonu i kuchni oczarował mnie z samego rana mimo wszystko nie mogę sie doczekać momentu kiedy drzewa się zazielenią i zrobi się wokół zielono.

Tymczasem wiosna nieśmiało zagląda do salonu - zakwitły narcyzy, Flufi powąchał i stwierdził, że nie będzie ich obżerać, że nie jego klimaty i hop, tak sobie stoją na stoliku w salonie. Cieszą moje oko napawając nadzieją, że wiosna tuż tuż.

Filmowe uniesienia

2011-01-20T21:08:00.002+01:00

Amelii wolno żyć marzeniami i zamykać się w sobie. Każdy ma niezbywalne prawo do zmarnowania sobie życia.

Nie pamiętam abym jako dziecko zachwycała się kinematografią. Filmowego bakcyla połknęłam za pośrednictwem mojego Męża, który to stopniowo przekonywał mnie, że za pośrednictwem klatki filmowej przedstawiony jest nie tylko obraz, jakaś historia, ale i piękna muzyka, magia, sztuka... Zaraził mnie do tego stopnia, że filmy, które zachwyciły mnie szczególnie czy to przesłaniem, czy to niesamowitą oprawą muzyczną czy zjawiskowym montażem mam na swojej półce i oglądam je po stokroć, analizując wzdłuż i wszerz, zachwycając się barwami, kolorami i nutami.

Dzisiaj chciałam wspomnieć o dwóch z licznych obrazów filmowych, które niezmiennie roztaczają w okół mnie niesamowitą aurę tajemniczości i zachwycają niesamowitym klimatem, który kocham i który niezmiennie jest mi potrzebny do życia - co najmniej jak powietrze.

Pierwszy z nich jest pełen koloru, klimatu francuskich kamienistych uliczek, akordeonowej klimatycznej muzyki, a przede wszystkim przesłania - które jest mi niezmiernie bliskie- że warto marzyć, bez względu na wszystko i wszystkich. Że warto o te marzenia zawalczyć, czasem pod górkę, ale warto. Tym filmem jest fr. Le fabuleux destin d'Amélie Poulain - czyli trochę infantylna, niezmiernie delikatna Amelia perfekcyjnie zagrana przez Audrey Tautou.

źródło: www.google.pl

Drugim filmem, który zafascynował mnie do granic możliwości swoimi kolorami i atmosferą tajemniczości, jest film pt. Kochanice króla. Ta czarująca ekranizacja powieści Philippy Gregory porywa do świata średniowiecznej Anglii pod panowaniem Henryka VIII Tudora i jego nałożnic. Niesamowita historia, może przedstawiona mało dynamicznie, jednak moim zdaniem godna polecenia - idealna pozycja na babski wieczór, dla fanów historycznego tła, pięknych kostiumów i historii ukazujących jak walka o władzę może zmienić człowieka. No i polecam grę Natalie Portman.

źródło: www.google.pl

Cup of tea?

2011-01-09T12:08:00.002+01:00

Odrobina ciepłych uczuć ;-)

Potrójnie

2011-01-04T12:56:00.002+01:00

Dziś trzy kartki, prawie bliźniacze - na ślub a może walentynki?

Karnawałowy lifting

2011-01-01T14:22:00.001+01:00

Mało kiedy biorę udział w konkursach i sama nie wiem co mnie podkusiło na ten lift - chyba jeszcze sylwestrowy nastrój mi się udzielił, który jest przecież bliski klimatom urodzinowym - stąd też powstała kartka liftingowo-urodzinowa dla ILS.

Jakość zdjęcia nie powala - pochmurny dzień nie pomaga w robieniu zdjęć.

A tak poza tym, wszystkim zabłąkanym w tym sieciowym zakątku Duszyczkom życzę szczęśliwego Nowego Roku - oby pełen był pozytywnych niespodzianek oraz spełnionych pragnień i marzeń!

Święta, Święta i....

2010-12-26T18:43:00.002+01:00

... już prawie po? Szybko ten czas sunie do przodu. Zbyt szybko, a jeśli jest to czas przepełniony magiczną aurą, kiedy to hałaśliwa radiowa muzyka cichnie a biurowe ostre światło przygasa i zmienia się w migoczące delikatną łuną światełka choinkowe, to tym bardziej jest szkoda i żal, że czas tak nieubłaganie przemyka przez palce.

Na szczęście jeszcze świąteczna atmosfera ma szansę pogościć w moim domu - tak szybko się jej nie pozbędę, będę w tej kwestii egoistką. A co mi tam!

Odliczanie trwa...

2010-12-21T22:40:00.001+01:00

... a ja zaczęłam pakować.

Bez świątecznych ciasteczek - ani rusz!

2010-12-12T18:59:00.002+01:00

Święta Bożego Narodzenia nieodzownie kojarzą mi się z wszędobylskim zapachem cynamonu, goździków, skórki pomarańczowej, orzechów... Są to zapachy mojego domu rodzinnego - których nie może zabraknąć w moich czterech kątach. Świąteczne aromaty na dobre więc zagościły w moim mieszkaniu - jednak nie na długo, zostały popakowane w zgrabne paczuszki i zostaną przekazane Bliskim mi osobom.

Korzenne ciasteczka (przepis na ok. 30 sztuk):
16 dag mąki
8 dag cukru
8 dag mielonych migdałów (ja zastąpiłam mielonymi orzechami)
1 jajko
szczypta soli
skórka otarta z 1/2 cytryny
szczypta cynamonu
szczypta mielonych goździków
8 dag masła (dałam trochę więcej)

Wszystkie składniki zagnieść, ulepić w kulę i odłożyć na ok. 1 h do lodówki. Po "leżakowaniu" rozwałkować do grubości ok. 2 mm. Wycinać ciasteczka, ułożyć na blasze wyłożonej pergaminem. Wstawić do piekarnika, piec ok. 10 min. w temp. 175 st. C. Wyjąć z piekarnika i odstawić do wystygnięcia.

Połowę udekorować lukrem, drugą część rozpuszczoną czekoladą. Posypać ozdobnym krokantem. Smacznego!

Bo święta tuż tuż...

2010-12-05T16:22:00.000+01:00

Długo mnie nie było - brak wolnego czasu oraz coraz krótszy dzień skutecznie uniemożliwiały robienie przyzwoitych zdjęć. Mimo wszystko - nie próżnowałam. Bielusieńki śnieg za oknem, Dziadek Mróz i nieubłaganie zbliżające się Boże Narodzenia działają inspirująco, niczym niewidzialny napęd dla wyobraźni i dłoni, szczególnie jeśli Bliskim chce się podarować coś wyjątkowego, niebanalnego, takiego od serca. Tak więc powstają zawieszki z modnymi w tym sezonie Mikołajami,

oraz kartki, które lada dzień zostaną wysłane do Rodziny i Znajomych...

A tym czasem życzę inspirującego tygodnia pełnego niebanalnych pomysłów.

Upalnie, twórczo, z chwastem w tle

2010-08-14T19:03:00.003+02:00

Zawsze byłam wyjątkiem i nie znosiłam tropikalnych upałów (za wyjątkiem urlopu nad morzem oczywiście, ale teraz to się nie liczy - bo urlopu w tym roku brak). Tak więc - nie lubię ciepłoty, kiedy skwar leje się z nieba, niemiłosiernie nagrzewa mi mieszkanie wdzierając się nachalnie przez szyby... nawet rolety niewiele pomagają. Najchętniej schowałabym się w łazience - bo w niej najchłodniej i z niej nie wychodziła. Jakoś się jednak spięłam i rozbebeszyłam papiery. No i wyszła kartka - znowu chłopięca. Tym razem w komplecie z pudełkiem (wg kursu Justyny).

Poza tym zostałam obdarowana dziwnym, aczkolwiek całkiem ciekawym bukietem. Zielsko miło prezentuje się w salonie ciesząc mimo wszystko oko.

Ślubnie

2010-08-08T13:19:00.001+02:00

Coś nie mogę się odczepić od tych papierów...

For boys

2010-08-07T18:45:00.000+02:00

Chłopięce tym razem. :-)

Wdzięczność

2010-07-25T11:50:00.000+02:00

... zamknięta w mojej pierwszej, mini kopertówce (zrobionej wg tego kursu).

Changing life - bo w prostocie kryje się piękno

2010-07-16T21:58:00.001+02:00

... zmian sporo. Czuję się oszołomiona nową pracą, totalnie nowymi obowiązkami, własnym gabinetem, masą nowych twarzy i nazwisk. Mam nadzieję, że jakoś przez to przebrnę. Mam mieszane uczucia, ale są one przytłumione całą "nowością", która nagle i zupełnie niespodziewanie zagościła w okół mnie.

Tymczasem, na stole gości pożegnalny bukiecik od współpracowników ze starego miejsca zatrudnienia, które dało mi niezłą szkołę życia. Bukiet oczywiście przeze mnie rozbebeszony i pozbawiony zbędnych cusi, tak jak lubię - cieszy oko i uspokaja duszę.

Dla chłopca i dziewczynki

2010-07-14T17:54:00.002+02:00

Dla dziewczynki

2010-07-14T12:09:00.001+02:00

Bo ten pan i ta pani....

2010-07-09T17:54:00.000+02:00

W krawacie mu do twarzy

2010-07-09T14:52:00.003+02:00

Gdzieś w sieci widziałam podobną... niestety nie znam autora. :-(

Zainspirowana

2010-07-05T17:54:00.000+02:00

... pracami Agnieszki. Postanowiłam znajomych obdarować podobnymi kartkami.

Leniwa niedziela

2010-06-27T16:29:00.001+02:00

... tak mało takich błogich, spokojnych dni... kiedy czas leci wolniej niż zwykle, kiedy można zebrać myśli i wsłuchać się w świergot ptaków. Dziś jest właśnie taki dzień. Dzień, w którym ma się czas na spokojne śniadanie, na chwilę z książką, po prostu na relaks na balkonie :-)

Pomarańczowa dominacja

2010-06-25T21:09:00.000+02:00

Nie lubiłam nigdy koloru pomarańczowego - krzykliwy, dominujący, rzucający się w oczy. Po raz kolejny potwierdziła się zasada: nigdy nie mów nigdy... ciepły pomarańcz rozkochał mnie w sobie. Dodaje uroku i tego "czegoś" we wnętrzach. Przedstawiam maly akcent, który dodaje pazura mojemu salonowi. :-)

i nie tylko... bo na głowie właścicielki tegoż salonu zagościł również... ;-))

Faszerowane delicje

2010-06-23T20:23:00.001+02:00

w sam raz na letnią kolację :-)

Składniki (na 2 porcje):

2 papryki czerwone

1 woreczek dzikiego ryżu

250g mielonego mięsa

1 mała cebula

3 ząbki czosnku

1 mozzarella

zioła prowansalskie

sól, pieprz

oliwa z oliwek

Ugotować woreczek ryżu w osolonej wodzie. Ostudzić. Papryki umyć, ostrożnie odciąć "kapelusze" i wyjąć gniazda nasienne. Przygotować farsz: mięso mielone wymieszać z drobno posiekaną cebulką, zmiażdżonym czosnkiem i ryżem. Doprawić do smaku solą, pieprzem i ziołami prowansalskimi. Można dodać pół mozzarelli skrojonej w małą kostkę. Przygotowaną masą faszerować papryki. Na sam wierzch położyć plaster mozzarelli. nałożyć "kapelusze". Przełożyć do naczynia żaroodpornego. Skropić oliwą. Włożyć całość do nagrzanego piekarnika. Zapiekać ok. godziny.

Smacznego!

Ukwiecony czerwiec

2010-06-22T21:38:00.003+02:00

Kocham czerwiec, balkony i ogrody buchają kwiatami... tak jak i moje wnętrza :)

Piwonie i róże - mój ukochany duet. Szkoda tylko, że moja balkonowa róża angielska zmarzła i nie udało jej się odratować...

Pracy mam ogrom, trochę planów na zmiany - dlatego chwilowo brak weny... Udało się zrobić tylko kartkę na dzień ojca... w między czasie były jeszcze jakieś drobiazgi, ale nie udało się ich zarejestrować.

40 lat minęło ...

2010-06-09T20:53:00.000+02:00

Odrobina czekolady, szczypta męskiego klimatu, łyk inspiracji zaczerpniętej od Agnieszki, i inwencja własna:

Mało dziergam, nawal pracy w pracy i upał wysysają ze mnie energię. Dlaczego nie było wiosny? :-(

Z czekoladowo-migdałowymi ciastkami w gości

2010-05-30T10:30:00.002+02:00

Jadąc do kogoś w gości staram się nie przyjeżdżać z pustą ręką. Nie kupuję też drogich upominków. Lubię zmajstrować coś własnoręcznie i podarować to od serca. Tym razem padło na czekoladowe ciastka z migdałami. Przepis pochodzi z książki "Złota księga czekolady" C. Bardi, C. Pietersen, Wyd. Olesiejuk.

Czekoladowe ciastka z migdałami

Składniki na 30 szt.:

250 g mąki

125 g cukru pudru (dałam ciut mniej i wyszły b. słodkie)

250 g miękkiego masł

1 żółtko

1/2 łyżeczki esencji migdałowej

100 g drobno posiekanych migdałów

90 g wiórków z gorzkiej czekolady

Piekarnik rozgrzać do 170 st. C. Wyłożyć 2 blachy papierem do pieczenia. W dużej misce wymieszać mąkę oraz cukier puder. Dodać masło i żółtko. Starannie wyrobić ciasto na gładką masę. Dodać esencję migdałową, migdały i czekoladę. Wyrobić ponownie ciasto. Formować z ciasta kulki wielkości orzecha włoskiego i kłaść na blachach w odległości ok. 2,5 cm od siebie. Piec ok. 15-20 min na złocisty kolor. Po upieczeniu wystudzić.

Ciastka są słodkie, bardzo maślane w smaku. W sam raz do niedzielnej, popołudniowej filiżanki kawy spożywanej na tarasie lub balkonie :)

Niezwykłe zwykłe bułeczki

2010-05-24T11:58:00.001+02:00

Jakiś czas temu przypadkiem zawędrowałam na blog Pracowni Wypieków. Chleby, ciabatty, bułki i bułeczki. Zafascynowana byłam tymi domowymi wypiekami. Postanowiłam również w domu spróbować upiec pieczywo. Ciężko było mi się do tego zabrać, zawsze coś stawało na przeszkodzie. Dzisiaj jednak zaparłam się i wyszukałam, na początek łatwy przepis. Tak spod moich rąk wyszły pierwsze bułki, nazwane przez Autorkę bloga "zwykłymi". Niby zwykłe, dla mnie jednak naprawdę niezwykłe. Nie dość, że pierwsze, to przepyszne, z chrupiącą skórką i mięciutkim miąższem. Przepis do podpatrzenia tutaj. Coś czuję, że to nie będzie mój pierwszy i ostatni popis w roli "piekarki". :-)

Dla chłopca

2010-05-23T18:27:00.004+02:00

Wózeczek podpatrzony kiedyś dawno na zagranicznym blogu. Niestety nie pamiętam u kogo, ale tak bardzo mi się spodobał, że nie wyobrażam sobie kartki z okazji narodzin dziecka bez niego. Ostatnio widziałam go również na blogu Agnieszki.

Inwencji twórczej ostatnio strasznie mało. Wyczerpujący psychicznie tydzień pełen obaw i trwożnego obserwowania stanu Odry i wałów niestety nie nastrajał inspirująco. Mam nadzieję, że taki stan rzeczy szybko minie.

Pozostaje tylko wtulić się w kota i się zrelaksować. :)

Spokojnego tygodnia, pełnego słońca!

Dla Mam

2010-05-17T13:54:00.000+02:00

Zdjęcia nie powalają. Niestety - wina aury za oknem...

Majowe klimaty...

2010-05-08T18:35:00.000+02:00

... to moje klimaty.

Po pracy od razu czmychnęłam na miejski bazar. Ciepłe słońce, tłumy przekupek, feria barw i gama zapachów. Brakowało mi takiej aury. Szwendając się pomiędzy stoiskami natknęłam się na starszą babuleńkę sprzedającą nieśmiałe bukieciki konwalii. Od razu wylądowały w moim koszyku. Stoją teraz majestatycznie w salonie, a ja mogę się cieszyć ich intensywnym zapachem.

Upolowałam również skromne stokrotki. Od razu postanowiłam, że Komuś je podaruję. Niestety były w czarnej, brudnej doniczce. Na szczęście w domu mam masę "przydasi" i udało mi się z nich stworzyć całkiem ładny upominek. Sama chciałabym podobny dostać :-)

A tymczasem życzę wszystkim, którzy tu zaglądają spokojnego, słonecznego majowego weekendu.

Kochanej Mamie...

2010-05-05T13:40:00.001+02:00

... osobie, dzięki której jesteśmy tym kim jesteśmy.

Zainspirowana kawą z mlekiem

2010-05-03T16:05:00.002+02:00

"Jak tylko kawa ląduje w twoim żołądku zaczyna się ogólne poruszenie. Idee ożywają, pojawiają się uśmiechy, zapełnia się papier. Kawa to twój sprzymierzeniec w batalii pisarskiej." Honoriusz Balzac

W takim dniu jak dziś, kiedy słońce znika za ciemnymi chmurami, z których raz po raz pada, kiedy ogólnie buro i ponuro, nastrój poprawia mi filiżanka gorącej kawy z mlekiem.

Balzacowi kawa dawała inspirację do zapełniania pustych kart slowami. Mi kawa dała dziś natchnienie do zapełniania kart papierem, tasiemkami i guzikami. Tak właśnie powstała kartka na 50 urodziny teścia. Tak się zagalopowałam, że zrobiłam jeszcze jej ślubną wersję. Inspiracją był dla mnie kurs Mirabeel.

Kartka imieninowa

2010-05-02T17:04:00.002+02:00

O mniszku lekarskim i o tym jak to kwiaciarką zostać chciałam

2010-04-25T20:03:00.000+02:00

Ogród mojej Babci zawsze pełen był kwiatów, drzew i zielonej trawy. Wśród zieleni zawsze złociły się mniszki lekarskie, a malutkie stokrotki im wtórowały. Jako dziecko uwielbiałam je zrywać i tworzyć małe bukiety, wianki i stroiki wyobrażając sobie, że mam swoją kwiaciarnię.

Mój króciutki, jednodniowy weekend zaowocował długim wiosennym spacerem w pełnym słońcu, wśród dzikich traw. Postanowiłam znów poczuć się jak mała dziewczynka i zająć ręce splataniem a myśli wspominaniem tego wspaniałego okresu w życiu, czyli dzieciństwa.

Efektem tychże poczynań stał się żółty wianek, który wylądował na mojej głowie ;-) A co! Walczę o to, aby nigdy, PRZENIGDY nie zatracić w sobie dziecka ;) Takie są właśnie tego skutki. Zdjęcia oszczędzę, bo się wstydzę :-) Zostają tylko zajawki i inspiracje do takich właśnie spacerów. Czuję się jak nowo narodzona, zapas świeżo wytworzonej witaminy D chyba spełnia swoją rolę. Czuję się "dosłoneczniona" i z optymizmem patrzę w nadchodzący, niestety zapracowany tydzień. Tego optymizmu, słońca, mniszków, traw i wspaniałych wspomnień życzę również Wam!

W oczekiwaniu na cieplejszy wiatr...

2010-04-23T08:57:00.004+02:00

Wiosna, cieplejszy wieje wiatr...

- chciałoby się wzorem Skaldów zanucić. A tu co nas wita w ten uroczy kwietniowy poranek? Przymrozek, oszronione dachy i skrobanie szyb samochodu z samego rana. No cóż. Ponoć kwiecień - plecień... No i przeplata. Szkoda, że wplata więcej zimy aniżeli lata... Złośliwiec jeden!

A ja, na przekór (jak to typowy skorpion, który lubi stawiać na swoim) przygotowuję się powolutku do upiększania balkonu. Na dzień dobry pojawiły się dwa nowe nabytki: tawuła oraz hortensja. Na razie stoją "luzem" i towarzyszą zakupionej w zeszłym roku romantycznej róży angielskiej, ale zorganizuję im jakiś przytulny kwietnik, gdzie będą mogły się "rozgościć" i oczarować mnie bujnym kwieciem.

Tymczasem - tyle przygotowań. Czekamy razem z Flufim na cieplejszy wiatr i pogodniejsze niebo by rozpocząć magiczne przygotowania obsadzania balkonu bujnym kwieciem. Bo Flufi, jak typowy kot brytyjski - pomaga we wszystkim. Nawet do towarzystwa wyczekuje Wiosny!

Cannelloni, czyli jak polubić makaron

2010-04-12T14:21:00.001+02:00

Nie przepadam za makaronem. Spaghetti nie jest dla mnie obiadem, nigdy się nim nie najadałam i zawsze grymasiłam. Mąż jest zupełnie przeciwnego zdania. Zawsze się makaronu domagał i nadal się domaga. Chcąc wyjść Jemu na przeciw, a sobie również nie wyrządzać większej krzywdy, postanowiłam znaleźć danie, które mimo makaronowego wkładu, byłoby dla mnie zjadliwe. Dosyć długo to trwało, kilka razy zachwyciłam Męża, sobie niestety nie dogadzając. Pewnego dnia natknęłam się w sklepie na rury cannelloni. Przystanęłam popatrzyłam. Mężowi oczywiście zaiskrzyło w oczach, makaron wylądował w koszyku na zakupy. Na opakowaniu widniał przepis, jak te rury przygotować. No i przygotowałam. Ciut jednak ten przepis zmodyfikowałam. W oryginale należało mięso doprawić samą solą i pieprzem. Ja zdecydowanie wolę pełniejszy jego smak. Dorzuciłam więc "na oko" kilka innych przypraw i wyszło: PYSZNIE. Przede wszystkim zachwyciło mnie połączenie delikatnego sosu beszamelowego z decydowanym smakiem sosu pomidorowego.

Cannelloni w sosie pomidorowym

Składniki:

Makaron cannelloni (użyłam makaronu Cannelloni Melissa Primo Gusto)
50dag chudego mięsa mielonego
3 małe cebule (lub 1 duża)
5 ząbków czosnku
500 g sosu pomidorowego
20 dag startego żółtego sera (np. Gouda)
1 jajko
oliwa z oliwek

Przyprawy: sól, pieprz cayenne, papryka słodka, tymianek, rozmaryn

Przygotowanie:
Cebulę i czosnek obrać, cebulę srobno posiekać, podsmażyć na podgrzanej na patelni oliwie. Kiedy cebula się przyrumieni dodać mięso mielone oraz przeciśnięty przez praskę czosnek. Smażyć ok. 20 minut. Zdjąć z ognia. Do podsmażonego mięsa dodać jajko oraz ok 1/4 sosu pomidorowego. Wymieszać aby powstała jednolita masa. Dodać przyprawy (do smaku).

Rurki cannelloni napełnić farszem. Ułożyć w naczyniu żaroodpornym 9wysmarowanym masłem). Nafaszerowane rurki oblać sosem beszamelowym*. Całość oblać resztą sosu pomidorowego. Posypać startym żółtym serem. Zapiekać ok. 30 minut w nagrzanym piekarniku.

* Sos beszamelowy

Składniki:

2 łyżki masła
3 łyżki mąki
szklanka mleka
sól i pieprz do smaku

Na małym ogniu w rondelku roztopić masło. Dodać mąkę i wymieszać. Gdy masło połączy się z mąką wlać powoli zimne (!) mleko. Stale mieszać aż sos zgęstnieje. Doprawić solą i pieprzem.

.

2010-04-10T23:05:00.000+02:00

Życie pisze najbardziej oryginalne, najbardziej komiczne, a jednocześnie najbardziej dramatyczne scenariusze.W. Szymborska

Ostatni szlif i możemy świetować!

2010-04-01T15:49:00.001+02:00

Uf! W końcu upragniony urlop i chwila relaksu. No... może nie do końca, bo trzeba uprzątnąć w końcu mieszkanie i ogarnąć wszechobecny chaos. Ale jakoś się udało! Wszem i wobec ogłaszam, że znikam w szeroko pojęty niebyt zwany relaksem i błogim lenistwem, wypełnionym jedynie gotowaniem i spędzaniem czasu z bliskimi.

Wszystkim zaglądającym tutaj duszyczkom życzę radosnych Świąt Wielkanocnych wypełnionych nadzieją budzącej się do życia wiosny i wiarą w sens życia! Bo mimo wszystkich przeciwności jakie na naszej drodze stawia nam los, wierzę, że życie sensu pozbawione nie jest :-)

Miłego świętowania i czerpania z chwili wolnego wszystkiego co najlepsze!

Zielono mi ...

2010-03-26T10:54:00.001+01:00

Zielono mi i spokojnie,
zielono mi,
bo dłonie masz jak konwalie.
Noc pachnie nam
jak ten młody las,
popielatej pełen mgły,
a w ciszy leśnej
tylko ja i ty...

Chciałoby się zaśpiewać... gdyż wszystko buchnęło mi w mieszkaniu cudownym kolorem zielonym. Kolorem, który mnie uspokaja i wprowadza harmonię w moje życie. Kolor równowagi, którą tak bardzo doceniam. Kolor ziemi, po której nieśmiało stąpam.

Tak więc owies dumnie wystartował wyczekując Wielkanocy.

A rzeżucha, jeszcze dosyć niemrawo, ale spokojnie próbuje mu dorównać.

A ja niecierpliwie wyczekując w końcu wymarzonego urlopu spędzam każdą wolną chwilę na sianiu, dekorowaniu, sprzątaniu (chociaż z naszym nowym domownikiem, jest to ciut utrudnione :-P). I już nie mogę się doczekać tych kilku dni, kiedy będzie można odetchnąć i bezkarnie poleniuchować w towarzystwie ukochanych osób.

Poza tym, dla wszystkich uzależnionych od craftowania: Sklepik Craft4You rozdaje słodkie cudowności!

Flufi, jajka, no i w końcu czuć powiew wiosny!

2010-03-22T12:52:00.002+01:00

Jeszcze kilka dni temu chodziłam struta mamrocząc pod nosem jak mantrę "byle do wiosny, byle do wiosny". No i na szczęście wymamrotałam! W końcu za oknem jakby jaśniej i jakby cieplej. Chce się spacerować, oddychać głęboko i dusić ze szczęścia całą tą wiosenną aurę. Wielkanoc już za pasem. W miarę możliwości staram się więc do niej przygotować. Oczywiście zawsze coś stoi na przeszkodzie, ale co tam. Jakoś powolutku, malutkimi kroczkami udało się spożytkować połowę przepiórczych jajek. Wydmuchałam, nawlokłam i jest: konstrukcja okienna konwallii:

Ciężko niestety zrobić rozsądne zdjęcie "pod światło". Lepszego już chyba nie zrobię jak to, powyżej. Zawieszki zawisły (uwielbiam takie masło maślane) w oknie w kuchni i w salonie. Na kuchennym parapecie zagościła również świeżo wysiana rzeżuszka, kiełki (połowę już spałaszowaliśmy) i bazylia i rozmaryn.

Wiosna stała się również chyba naszą małą tradycją do podejmowania ważnych, życiowych decyzji. Rok temu tak było. Stało się tak i w tym roku. Powiększył nam się Dom o małą słodką istotkę, kotkę brytyjską zwaną Flufi. Jest jeszcze małym kociątkiem, który kocha psoty, przede wszystkim moją kanapę... Niestety wyraz buźki ma taki, że nie sposób się gniewać na np. zaciągniętą nitkę w kanapie czy wywróconą lampę. Prócz psot uwielbia spać, co widać na załączonym obrazku.

O wielkanocnych przygotowaniach z babskim akcentem

2010-03-08T11:51:00.001+01:00

Po długiej nieobecności spowodowanej burzliwymi wydarzeniami zawodowymi w końcu chwilka (niestety na krótko) przerwy i czasu na głęboki oddech, wyciszenie i dłubanie. Z racji iż Wielkanoc zbliża się wielkimi krokami, dzielnie się do niej przygotowuję (oczywiście w miarę możliwości i wolnego czasu).

Jaja przepiórcze czekają - będą z z nich wydmuszki i kompozycja okienna (do spółki z piórkami, które już czekają grzecznie na swoją kolej). Poza tym, stałam się posiadaczką ślicznych doniczek, które chwilowo zdobią kuchnię - co widać na załączonym obrazku.

Pieczołowicie zbieram również skorupki jaj - zasadzę w nich rzeżuchę. Nie mogę się już doczekać efektu. :-)

Powolutku dziergam również kartki okolicznościowe, tym razem wzięło mnie na delikatne zielenie pachnące wiosną...

Spod moich rąk, wyszedł też kolejny, typowo babski notesik. A jakżeby inaczej: dziś Dzień Kobiet, więc musi być kobieco! :-)

Z wiosną w kieszeni

2010-02-21T10:50:00.001+01:00

Frajda z dłubania

2010-02-20T15:02:00.000+01:00

Muszę przyznać, że wieczorno-nocna dłubanina ma swoje uroki. Kiedy zmierzch już dawno zapadł a w mieszkaniu gwar ucichł, ja zapalam lampkę, usadawiam się wygodnie i rozkładam papiery, kwiatki, tasiemki, koraliki itepe itede i w towarzystwie zielonej herbaty z cytryną zaczynam przycinać, przesuwać, doszywać, skrobać i tuszować. Wyłączając codzienną bieganinę i wszelkie problemy dnia codziennego zaczynam wędrówkę w zupełnie innym wymiarze. Efekty tejże podróże są różne, raz zadowalające, raz zachwycające... nie ukrywam, że czasem coś ląduje w koszu. ;-)

Po ostatnich potyczkach z nożyczkami, na szczęście nic nie ucierpiało. Przyozdobiony papier posłusznie stał się okładką a ta ostatnia przyozdobiła notesik tworząc całkiem sympatyczną całość.

Przyznam szczerze, że mam już dosyć tego różowego papieru w kropki i obiecuję (przynajmniej chwilowo się od niego odczepić). Na szczęście przyszła dostawa z ILS i będę dziergać na czym innym ;-).

O czerwonych inspiracjach

2010-02-17T16:13:00.001+01:00

CZERWIEŃ

Nieodzownie kojarzy mi się ze smakiem truskawek zrywanych w pocie czoła na dziadkowym ogródku w upalne poranki. Te najbardziej dorodne zamiast we wiaderku - lądowały zawsze niepostrzeżenie w ustach...

Kojarzy mi się z czereśniami zrywanymi na paluszkach, bo nigdy nie dosięgałam, a najbardziej dorodne i najsłodsze wisiały zawsze najwyżej. Zrywanie czerwieniących się w krzakach malin też było nie lada wyczynem: zawsze człowiekowi ostawało się kilka zadrapań na rękach i łydkach. Sutym wynagrodzeniem był jednak ich słodki ale ujmujący smak, sok ściekający po podbródku i sklejone słodyczą dłonie. A ciemnoczerwone jabłka na maminej jabłonce? Wyjątkowo soczyste, o niebywale słodkim smaku? Zrywane jeszcze zanim do końca zdołały się zarumienić? Były i czerwone porzeczki. Niezwykle perfidne, zdradzieckie - pięknie wyglądające, ale cierpkie w smaku.

Nie dało się ich podjadać. Zawsze lądowały w kompocie, który świetnie orzeźwiał w upalne, letnie dni. Kiedy czułam się zmęczona tymi ogródkowymi zbiorami, rozmarzonym wzrokiem wpatrywałam się w pola. Upajałam się widokiem zielonych, jeszcze niedojrzałych do końca zbóż, z których odważnie wyłaniały się maki. Delikatnie powiewały na wietrze dumnie trzepocząc płatkami. Subtelne i wrażliwe, ale znające swoją wartość. Nie opłacało ich się zrywać, gdyż szybko i stanowczo mizerniały lądując w wazonie. Zdecydowanie wolę, jak swoją urodą ożywiają pola i łąki.

Wiele bym dała, aby mieć znowu takie widoki za oknem...

Chwilowo pozostaje mi tylko go wspominać i się nim sowicie inspirować. Efektem tychże dywagacji jest notesik z makami na malinowej okładce.

Pan Hiacynt

2010-02-14T18:15:00.000+01:00

Pan Hiacynt zakupiony został jakieś dwa tygodnie temu w Chatce Kwiatka pod postacią dorodnej cebuli. Zamieszkał w małym mieszkanku zwanym potocznie doniczką na salonowym parapecie właścicielki. Zadomowił się, wykiełkował. Zraszany regularnie przez wyżej wymienioną personę wodą, dorastał, dojrzewał, aż buchnął kwieciem wypełniając cały salon intensywnym, słodkim i ujmującym, iście hiacyntowym zapachem ciesząc jednocześnie oko właścicielki. Pan Małżonek nie podziela tegoż entuzjazmu nie wypowiadając się w tej kwestii.

Nie od razu Rzym zbudowano, czyli pierwsze scrapuszko

2010-02-13T20:47:00.002+01:00

Zawsze ten pierwszy raz być musi. Tak więc jest i pierwsze scrapuszko. Zrobione i wydziergane całkowicie ręcznie wczorajszą nocą, kiedy to zbytnie zmęczenie i stres spać mi nie dały. Robiłam nie tylko sercem ale i całą sobą gdyż chciałam zdążyć, aby podarować małą walentynkę Koleżance z pracy, bez której nic nie byłoby takie jakie jest.

Prezencik trafiony w dziesiątkę, gdyż zawsze giną nam w pracy karteczki. W takim opakowaniu - nie mają prawa! ;-) Reakcja Koleżanki niech pozostanie tajemnicą. Napiszę tylko iż była dla mnie bezcenną nagrodą.

A tak poza tematem... niech ktoś wyłączy już tę Zimę...

Nieopatrzone komentarzem

2010-02-10T21:23:00.002+01:00

Rozkoszne odrętwienie

2010-02-07T18:59:00.001+01:00

Mało mam wolnego czasu. W dzisiejszym zabieganym świecie żadna to chyba nowość ni odkrycie. Pośród codziennego zalatania, poświęcania czasu i energii Rodzinie, zawodowym i nie tylko obowiązkom oraz powszednim czynnościom, wygospodarowanie chwili dla siebie jest prawdziwą sztuką. Mimo wszystko jakoś mi się to udaje. Niezmiernie też doceniam i hołubię te magiczne chwile, które mogę spędzić sama ze sobą. Biesiadowanie ze swoim „Ja” pozwala mi odkrywać w sobie to, co jeszcze nawet dla mnie nieodgadnione i tajemnicze. Te chwile pozwalają mi odnaleźć punkt widzenia na różne sprawy, zdystansować się do prozaicznych problemów zaprzątających umysł i spinających ciało. Kiedy włączam cichutko instrumentalną muzykę przeplatającą się z szumem morza i wiatru, kiedy siadam w pozycji kwiatu lotosu zaczynając miarowo i głęboko oddychać - splątane myśli przestają dominować nad umysłem. W miarę upływu kojących dźwięków płynących z głośnika, z każdym kolejnym tchnieniem i kolejną pozycją jogi czuję jak umysł się oczyszcza a ciało rozluźnia. W takiej chwili wiele spraw, które jeszcze przed sekundą były nie do ogarnięcia przeradza się w zwyczajne błahostki. Oddala się wszystko to co przyziemne, zbyteczne i niepotrzebne. Po takiej półgodzinnej relaksacji pozwalam sobie na jeszcze więcej karesów. Gorąca kąpiel, pachnąca w zależności od nastroju olejkiem z sosny, lawendy lub rozmarynu wieńczy dzieło pozwalając na jakiś czas odejść wszelkim zgryzotom dnia powszedniego. Opatulając ciało w wygodny bawełniany dres człapię powoli do salonu. Przelotem nastawiam jeszcze wodę na zieloną herbatę (kiedy mam ochotę zrelaksować się maksymalnie) lub ekspres z aromatyczną kawą (aby pobudzić do życia zmysł powonienia). Dziś jest ten dzień w którym to aromat kawy wypełnił całe mieszkanie. Łapiąc więc w jedną dłoń filiżankę aromatycznego napoju (z mlekiem i koniecznie bez cukru) a w drugą książkę z mojej domowej biblioteczki rozgaszczam się w swoich niewykończonych jeszcze, ale mimo wszystko w moich czterech kątach. Opatulam się puchatym kocem i zakładam okulary. Kiedy za oknem płatki śniegu wirują w jakimś nieodgadnionym tańcu a mróz skuwa wszystko co staje mu na drodze lodem, ja delektuję się smakiem małej czarnej i pieszczę duszę literami układającymi się w słowa, słowami układającymi się w zdania, wypływam na szerokie wody mojej wyobraźni…

O plackach ziemniaczanych i o pierwszych przygotowaniach do Wielkanocy

2010-02-06T18:16:00.000+01:00

Uwielbiam placki ziemniaczane. Proste danie, finansowo z najniższej półki a co najważniejsze smaczne. Najlepsze są takie starte na grubej tarce, smażone na głębokim oleju, na chrupko i koniecznie na złoto, z dużą ilością cebuli i pieprzu, koniecznie ze śmietaną.

Składniki:

ziemniaki (wg uznania)

cebula,

jajko,

świeżo zmielony pieprz,

sól

majeranek (opcjonalnie, ja nie dodaję, gdyż ma zbyt dominujący smak)

Ziemniaki zetrzeć, cebulę skroić. Składniki wymieszać z jajkiem i przyprawami. Piec od razu (ziemniaki szybko ciemnieją) na rozgrzanym tłuszczu. Podawać od razu (aby nie straciły chrupkości).

Szczerze się przyznam, że zawsze smażę je w ilościach hurtowych i pałaszuję cały dzień, nawet na zimno. ;-)

Niedawno oficjalnie rozstałam się z okresem bożonarodzeniowym. Choinka zdemontowana, światełka pochowane. Zrobiło się jakoś pusto. Dlatego też moje przygotowania do Wielkanocy ruszyły pełną parą. Zamówiłam trzy wytłaczanki przepiórczych jaj - będę robiła wydmuszki z których powstaną dekoracje. Na razie oczywiście będą sobie leżakowały (wydmuszki oczywiście) w kartonie już do tego celu przyszykowanym. Mam całą masę różnych piórek i pióreczek - też leżakują i czekają na melanż z wydmuszkami. No i ruszyłam z produkcją kartek świątecznych... Oto zapowiedź tego, o czym mowa wyżej. Mam głowę pełną pomysłów, więc dziergam wieczorami. Do Wielkanocy pewnie zdążę naprodukować tyle kartek, aby obdzielić nimi całą rodzinę. Dzierganie idzie iście ślimaczym tempem. Cały czas jestem bez maszyny do szycia, ale Mamuś już obiecała mi kupić w prezencie.

O przygodach w autobusie i walentynkowe "co nieco"

2010-02-03T21:47:00.003+01:00

Lubię jeździć autobusem. Lubię moment, kiedy umordowana do granic możliwości, po całym dniu pracy, z chaosem i natłokiem informacji w głowie wsiadam, szukam miejsca i się rozsiadam z książką w dłoni. Lubię się wtulić w kącik, odciąć od reszty pasażerów i całą sobą wtopić się w życie książkowych bohaterów. Pół godziny sam na sam z emocjami i przygodami. Niestety nie zawsze można się na lekturze stuprocentowo skupić. Bywa, że rozmowy pasażerów, oj... dosyć niekontrolowane, swawolne i zaskakujące, rozpraszają moją (i innych podróżujących) uwagę. Tak więc... bywa, że dowiadujemy się, że ktoś ma bałagan w szafie i nie zamierza go okiełznać, bo się nie opłaca. I tak ciuchy w szafie się gniotą i trzeba prasować. Po co więc utrzymywać porządek w szafie?? Bywa, że dowiadujemy się całej historii walki z rakiem podróżującego, który twierdzi, że choroba jest darem, który Ktoś mu ofiarował. Zdarza się również potyczka słowna z babcią, która stając w pozie sępa i wymachując laseczką twierdzi, że miejsce na którym się siedzi należy do niej. A bo ona starsza. A ja młodsza... i po 10 godzinach pracy na pełnych obrotach i np. z migreną. Można również zajrzeć co nastolatkom w duszy gra, jakie są ich sympatie i antypatie, kto z kim chodzi a kto z kim zerwał. Bywa również, że można usłyszeć jakie są ich preferencje muzyczne. Mp3 dudni w uszach,więc można ponucić do towarzystwa...

Czasem jednak, czego byłam świadkiem dziś, podróż autobusem może być niesmaczną katorgą, która skłania mimo wszystko do refleksji.

Wskakując w biegu do autobusu zauważyłam, że za mną wchodzi dwóch chłopaków. Mogli mieć jakieś 12-13 lat, na pewno jednak nie więcej. Jeden z nich słaniał się na nogach. Twarz jego była trupio blada, w jakimś nieokreślonym, zielonkawym odcieniu. Drugi, wydawał się być zupełnie w porządku pod względem zdrowia i urody, podtrzymywał dzielnie tego Bladego. Usiadłam tyłem do kierowcy, w "czwórce". Chłopcy usiedli za "czwórką", przodem, tak, że widziałam ich jak na widelcu. Blady, nie dość że kredowy po twarzy, to jeszcze cały w drgawkach. Oczy miał dziwnie zamglone, nieobecne. Raz przysypiał, raz się przebudzał w dziwnym amoku. Przezornie, przeczuwając najgorsze, przesiadłam się bardziej do przodu, już normalnie "przodem" kierunku jazdy. Chłopcy zostali kilka rzędów za mną. Później słyszałam już tylko nieprzyjemne odgłosy wydawane przez bladego. Oszczędzę szczegółów. Reszta pasażerów zaczęła niezdarnie, z politowaniem, z powątpiewaniem odwracać się w stronę owych młokosów. Osobiście wolałam się nie odwracać. Odgłosy mówiły same za siebie. Poczułam tylko smutek. Jak można doprowadzić się do takiego stanu? Od razu na myśl przyszedł mi Accodin, lek dostępny bez recepty w aptece, pożerany w ilościach hurtowych przez nastolatków powodujący różne dziwne stany psychicznego odrętwienia itd. Przypomniało mi się forum hypperreal, na które kiedyś z czystej ciekawości wchodziłam. Istne kompendium wiedzy nt. narkomanii. Smutna rzeczywistość, która jest faktem. Oglądając filmy (kto nie widział Requiem dla snu, powinien czym prędzej nadrobić zaległości - na pewno nie pożałuje), reportaże dot. narkomanii nie do końca zdajemy sobie sprawę, że problem naprawdę istnieje. Dopiero widząc obok, sytuację jaką wyżej opisałam człowiek widzi, że problem jest realny, prawdziwy. Współczuję chłopakowi. Teraz ma pewnie niezłego kaca i żałuje, że żyje. Wyglądał nieciekawie.

Ale dosyć o przykrych sprawach. Przypadkiem zrobiłam kartkę walentynkową, czego chciałam szczerze uniknąć. Kartka miała być czym innym w założeniu, ale te serducha jakoś zaczęły mi w miarę tworzenia pasować do koncepcji i tak zostało. Obawiam się, że to będzie jedyna kartka walentynkowa, którą zrobiłam. Święto jak święto... nie przywiązuję do niego jakiegoś większego sentymentu. Dla mnie dzień zakochanych jest codziennie, i niech tak pozostanie. ;)

Tarte au citron, czyli francuskie klimaty na południu Polski oraz "Ride the wild wind"

2010-02-01T11:50:00.002+01:00

Zawsze chciałam zdobyć jakiś wysoki, górski szczyt, poczuć zimny wiatr muskający moją twarz i z podziwem, prawdziwym uwielbieniem rozejrzeć się wokół. Zawsze chciałam poczuć jak to jest spoglądając na cały świat z góry, być poza wszelkimi przyziemnymi sprawami i móc w pełni przyjrzeć się jego cudowności. Słuchając "Ride the wild wind" Queen'ów jeszcze bardziej mam na to ochotę ;-) Uwielbiam klimat tego utworu. Zawsze dodaje mi skrzydeł i dziwnej lekkości w sercu. Chyba podobnie musi czuć się człowiek, który właśnie zdobył szczyt. Może kiedyś uda mi się tego doświadczyć? ;))

Na razie delektuję się końcówką weekendu i prezentuję obiecaną tartę cytrynową, która chodzi za mną już od dłuższego czasu. Lubię francuską kuchnię. Jest specyficzna, wyrafinowana ale zarazem smaczna (co nie zawsze idzie ze sobą w parze). Miałam okazję sporo jej zasmakować podczas studiów i podczas pobytu we Francji. Tego ostatniego nie wspominam najlepiej pod jednym względem - nigdy w tak krótkim czasie tyle nie przytyłam... Ale też nigdy wcześniej, ani nigdy później nie udało mi się smakować takich pyszności jak tam... Pierwszą tartę jaką miałam okazję zasmakować była to tradycyjna Quiche lorraine, zaserwowaną na jednej z imprez studenckich przez znajomą Francuzkę. Przyznam się szczerze, jej smak pamiętam do dziś i chyba nigdy nie zapomnę. Wtedy to zaczęłam rozglądać się za przepisami na tarty. Ze zdumieniem stwierdziłam, że można je robić na słono i słodko, z wszystkim co się napatoczy w lodówce. Mimo wszystko najbardziej zapragnęłam skosztować tarty cytrynowej. Zachwyciła mnie swoim optymistycznym, żółtym kolorem. Obiecałam sobie wtedy, że kiedyś takową wyczaruję w mojej kuchni. Tak też się stało. Przepis wyszperany u Doroty z serwisu Moje wypieki. Efekt końcowy przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Tarta w smaku jest bardzo lekka, słodka, ale o zdecydowanym, cytrynowym smaku.

Przepis na dobre zagości w moim kuchennym kajecie ;-)

Życiodajna siła słońca, czyli konwallia rozpoczyna weekend w wyśmienitym nastroju

2010-01-30T17:58:00.011+01:00

Stań się słońcem a wszyscy Cię zobaczą. Fiodor Dostojewski

... mam nadzieję, że zobaczą w pozytywnym świetle. Bo dla mnie stać się słońcem, to uśmiechać się od ucha do ucha, czasem przez łzy, ale jednak się uśmiechać. Dziarsko zadzierać nosa, na przekór wszelkim przeciwnościom, na złość losowi, na przekór wszystkiemu.

Tak właśnie dumałam sobie dzisiaj wychodząc z pracy i czekając, aż Małżonek zgarnie mnie z ulicy. Tak! Sterczałam sobie dzisiaj na ulicy, beztrosko opierając się o murek i z czystą przyjemnością chłonęłam każdy promyk świecącego słońca. O tak!! U mnie świeciło! I to z wielkim zapałem, rozświetlając moją zadumaną buźkę.Wzorem Fausta, pomyślałam sobie: "Chwilo trwaj, jesteś piękna!". Ludzie przechodzili obok, śpiesząc się niezmiernie, taszcząc w rękach siaty z zakupami, zupełnie nie dostrzegając piękna chwili, cudowności dnia. A ja sobie stałam i uśmiechałam się sama do siebie, czując wyjątkowość tego momentu.

Zdając sobie sprawę, iż Słonko prędzej czy później zastrajkuje, postanowiłam zabrać go ze sobą do domu. Efekt widoczny w załączniku. Świeże, jędrne, żółciutkie, pachnące słońcem - CYTRYNY. Wbrew pozorom, nie postanowiłam zepsuć sobie dnia i nie włożyć na twarz maski à la "kwaśna minka jak cytrynka". Wręcz przeciwnie - postanowiłam popełnić coś wprawdzie cytrynowego, ale mimo wszystko słodkiego i pachnącego świeżością. I tak też się stało. Z cytrynek powstała tarta cytrynowa. Coś, co za mną chodziło od kilku lat... o tak! Kilka lat czekałam na własną kuchnię, na własny piekarnik, na własną formę do tarty. No i proszę! Warto było czekać. Tarta właśnie dochodzi do siebie po dłuższym leżakowaniu w piekarniku. Jutro będę częstować wszystkie duszyczki, które staną mi na drodze. ;-)

Najgorszy dzień w roku któremu się nie damy i barszcz ukraiński

2010-01-25T12:50:00.006+01:00

Ponoć statystycznie dzisiaj przypada najgorszy dzień w roku. Od świąt upłynęło sporo czasu, do następnych daleka droga. Pogoda - zimowa, mroźna. Brak słońca. Na dodatek poniedziałek! Do weekendu sto lat albo i dłużej. Niech tam! Nie dam nikomu tej satysfakcji i nie będę się wliczała w "ichne" statystyki. Mimo siarczystego mrozu i poczucia, że jutro spędzę w biurze 10 godzin postanowiłam, że dobry nastrój mnie nie opuści.

Na rozgrzewkę postanowiłam wyczarować barszcz, z założenia ukraiński. Praktycznie umiejętność jego wykonania nabyłam u Babci, która zwykła go od czasu do czasu przyrządzać. Gotowała go w tedy na kaflowym piecu, stojącym dumnie w rogu starej kuchni. Użyte przez nią produkty pochodziły z przydomowego ogródka, pieczołowicie pielęgnowanego przez całą Rodzinę. Można by rzec iż był to taki ekologiczny barszcz Babci. Z jej rąk wychodziły zawsze prawdziwe kulinarne dzieła. I już nie wiem czy to zasługa samej Babci, czy może tegoż właśnie pieca, który rozgrzewał się wolno, na którym potrawy spokojnie i bez pośpiechu dojrzewały. Ja pieca nie posiadam, ugotowałam więc "tradycyjnie" na gazie (oj! słowo TRADYCYJNIE zupełnie tutaj nie pasuje, tradycją był przecież ten piec kaflowy!). No cóż. Będzie to więc barszcz ukraiński, niby babciny a jednak trochę mój, z produktów niekoniecznie ekologicznych. Z przydomowego ogródka pochodzą jedynie buraczki, wciśnięte mi w dłoń przez dziadka podczas ostatniej wizyty. Reszta niestety zwykła - sklepowa. Ale nie będę się przejmować. Podstawą smaku barszczu są przecież buraczki. A za jakość tychże mogę ręczyć!

Barszcz ukraiński, niby babciny, ale chyba jednak mój

Składniki:

włoszczyzna
skrzydełko kurczaka
4 średnie buraczki
4 średnie ziemniaki (pokrojone w kostkę)
brukselka (sztuk "na oko")
fasolka szparagowa (sztuk j.w.)
kalafior (sztuk j.w.)
śmietana 18%
listek laurowy
ziele angielskie
świeżo zmielony pieprz
ocet (do smaku i tak jak nakazała nauczycielka biologii *)
gałka muszkatołowa **

Fasolę namoczyć (najlepiej całą noc), ugotować. Ja gotuję ją zawsze hurtem, porcjuję i mrożę. Jak nachodzi mnie na danie z fasolą, to wyciągam sobie już gotowe, ugotowane porcje. Jest szybciej ;-)

Buraczki ugotować w łupinkach. Ostudzić. Zetrzeć na dużej tarce.

Zagotować wywar z warzyw i kurczaka. Uprzednio wrzucić listek laurowy, ziele angielskie, posolić. Jak warzywa i skrzydełko zmiękną, do wywaru wrzucić ziemniaki, brukselkę, fasolkę szparagową, kalafior. Zagotować. Buraczki dorzucam dopiero na samym końcu. Wtedy mam gwarancję, że zupa będzie miała naprawdę buraczkowy kolor.

*) W momencie wrzucania buraczków zupę należy doprawić octem. Tego triku nauczyła mnie w liceum nauczycielka biologii. Mawiała zawsze "Motylki drogie, kiedyś gotowałam barszcz i wyszedł mi bury wywar, bez koloru i bez smaku. Okazało się, że nie dodałam octu". Nie wiem dlaczego, ale zapamiętałam jej przestrogę i nigdy nie odważyłam się ugotować barszczu bez octu. Nie wiem więc czy bez niego wychodzi bury, czy jest bez smaku. Wolę nie ryzykować!!!

W sumie w tym momencie barszcz jest gotowy. Doprawić całość jeszcze pieprzem. Podawać ze śmietaną, chociaż niektórzy wolą bez. Ważne, aby śmietana była 18%, 12% się zważy.

**) Sekretny trik konwallii: barszcz nabierze niesamowitego aromatu i wspaniale rozgrzeje, jeśli doda się do niego ciut gałki muszkatołowej.

Ah, jedna ważna rzecz. Nie wiem czy ten oto barszcz zasługuje na miano takiego prawdziwego, ukraińskiego. Nie wiem czy składniki są takie jakie powinny być. Pewnie zamiast brukselki w talerzu powinien pływać np. por? Nigdy tego nie wiedziałam i nie mam aspiracji aby zamienić ten barszcz w cokolwiek innego. Ten jest jaki jest - babciny, a teraz mój. I niech taki pozostanie.

No to co? Pozostaje mi życzyć smacznego. :-)

W towarzystwie białej kawy, owocowego jogurtu, z igłą w dłoni

2010-01-24T17:47:00.002+01:00

Nadeszła. Była długo i z utęsknieniem oczekiwana - niedziela. Moja świętość nad świętościami. Pieczołowicie pielęgnowana, okraszona naszymi małymi tradycjami, rytuałami... Pracując cały tydzień, długo, intensywnie i do nocy, niestety z przymuszonej woli, człowiek o niczym innym nie marzy jak o niej. Kiedy to bezkarnie i bez wyrzutów sumienia może dłużej poleżeć w łóżku, przeciągnąć się leniwie, przetrzeć oczy, otworzyć niezdarnie okno, zaczerpnąć mroźnego (a jakże! dzisiaj - 16 st.) powietrza... potem zjeść z mężem śniadanie, zawsze razem, zawsze na odświętnym serwisie i zawsze jajko na miękko w towarzystwie chrupkiej grzanki i gorącej, białej kawy. Tak, to ostatnie jest niesamowitym smakiem dzieciństwa, smakiem beztroski i spokoju ducha. Dlatego tez za nic, choćby nie wiem co i nie wiem kto, nie zrezygnuję z tej tradycji.

Po tym porannym rytuale, konwallia postanowiła oddać się obowiązkom prawdziwej pani domu lub po prostu kury domowej (jak zwał tak zwał, każdy wie o co chodzi). Czynności te - po prostu uwielbiam. Tak. Konwallia zawsze prze pod prąd. Kiedy jej koleżanki robią karierę, na obiad kupują gotowe dania oraz zamawiają panie do pomocy przy pracach w domu - ona robi to wszystko sama. Taka z niej elementarzowa Zosia - samosia. Co ciekawe, czynności te uwielbia i nie wtryniałby ich w ręce obcej osoby. Jej dom, jej kuchnia, jej lodówka i jej pomysły na obiad, urządzenie mieszkania, a co za tym idzie - jej pomysły na życie.

Tak więc dzisiaj, zainspirowana maksymalnie przepisami Asi z kwestiasmaku.com postanowiłam przyrządzić pyszny obiad. Zaserwowałam więc glazurowaną marchewkę oraz kurczaka w marynacie z miodu i musztardy. Marchewka wykonana dokładnie wg przepisu w linku. Na marynatę kurczaka wykorzystałam tylko i wyłącznie miód, zwykłą sarepską musztardę, trochę oleju, sól i pieprz. Marynowałam całą noc. Na dodatek zrobiłam pieczone ziemniaki w łupinkach.

Pieczone ziemniaki w łupinkach z sosem jogurtowym

Składniki:

kilka małych, wyszorowanych ziemniaków
oliwa z oliwek
gałązka rozmarynu
sól, świeżo mielony pieprz
sos jogurtowy: jogusrt naturalny, posiekana pietruszka, sól, pieprz

Wyszorowane ziemniaki położyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Skropić oliwą, posolić, popieprzyć. Między ziemniaki wetknąć rozmaryn. Piec w piekarniku (200 st. C) do momentu w którym ziemniaki staną się miękkie. Pod koniec pieczenia wykonać sos jogurtowy. Upieczone ziemniaki polać sosem.

A oto migawki z mojego dzisiejszego pichcenia:

Był też deser... a co! Jak szaleć to szaleć. Deser w sumie mało kaloryczny, ale mimo wszystko słodki i bardzo zdrowy. Całkowicie wg mojego pomysłu.

Cytrusy w jogurtowym sosie

Składniki na 2 porcje:

1 banan
1 pomarańcza
2 kiwi
jogurt naturalny
kakao

Wykonanie? Dziecinnie proste. Pokroić wszystkie składniki, rozdzielić do 2 pucharków (tudzież jak ktoś woli to miseczek), oblać jogurtem, posypać dekoracyjnie kakao. Można dodać jeszcze opcjonalnie bakalie (jeśli ktoś lubi). I voilà!

To tyle przysmaków na ten dzisiejszy, zimowy dzień.

W tytule było o igle. A powinno być o igle z nitką oczywiście. Od trzech dni się z nią nie rozstawałam. Z okularami też, gdyż szyjąc ręcznie, późnym wieczorem i na dodatek bez maszyny do szycia - oczy totalnie mi wysiadły. Ale udało się. Efekt jest zaskakująco dobry, sama jestem oczarowana wynikiem, jaki udało mi się uzyskać. Scrapy coraz bardziej przypominają takie z prawdziwego zdarzenia. Jestem z siebie dumna. ;-)

Życzę miłego startu w nowy tydzień!

konwallia postanowiła czarować

2010-01-22T19:50:00.000+01:00

No tak. Wiedziałam że wcześniej lub później tak się stanie. Zostało zapisane w gwiazdach, tak chciał los i przeznaczenie lub nawet sama Bozia tak to sobie zaplanowała. Klamka jednym słowem zapadła - konwallia wpadła po uszy i postanowiła zaczarować. Zaczarować swój świat wokół i jeszcze na domiar złego popełnić coś strasznego - otóż podzielić się tym z innymi. Czy to dobra decyzja? Wyjdzie w praniu, a raczej w tymże tutaj blogowaniu... Zaczynam nowy rozdział w życiu i zaczynam popełniać tę o to radosną (mam nadzieję), pozytywnie zakręconą, dobrze naoliwioną na tyle na ile to możliwe twórczość. A co! Trzymajcie kciuki, odrobina zachęty się przyda!

Na dobry początek jedne z moich pierwszych, scrapowych (nie wiem czy do końca można je tak nazwać, gdyż caly czas nabywam wiedzy i się uczę głównie podziwiając i ciut kopiując różne sieciowe produkcje) karteczek - dla maluszków.